Artysta to człowiek, który realizuje jakieś dzieło. Jest ono owocem jego pracy i natchnienia, umysłu pochłoniętego, absolutem, który przemienia całą jego zmysłowość i wyobraźnię. A zatem sztuka jest najpierw cudownym oczyszczeniem, które wznosi ludzki umysł i nadaje mu głębię, przemieniając całą jego zmysłowość. Sztuka ma więc zasadniczy udział w wychowaniu osoby ludzkiej. Artysta jest też człowiekiem jakości, czyli darmowości, wykraczając ponad bezpośrednią skuteczność nauki, techniki i ekonomii. Artysta przypomina człowiekowi, że prócz natychmiastowej skuteczności i wymiernej ilości istnieje jeszcze coś innego. Ukazuje jakościowy porządek świata, doprowadzając ten porządek do końca. Prawdziwy artysta ma w sobie duchową siłę, dzięki czemu współpracuje z Bogiem - Stwórcą świata - który mu powierza swoje dzieło, by je doprowadził do końca. W oczach Dantego Alighieri dzieło sztuki jest „wnukiem Boga". Tak więc kontynuując myśl Dantego dzieło sztuki pomaga odczytać wielkość i mądrość Boga.

Dla wiary chrześcijańskiej Bóg nie zatrzymał się jednak na stworzeniu świata, aby go powierzyć człowiekowi: sam się wcielił, stał się człowiekiem w Chrystusie, aby przez swoją śmierć i zmartwychwstanie doprowadzić człowieka do życia wiecznego. Czyż dla artysty nie jest to czymś niezwykłym? Bóg zapragnął, aby ludzkie oblicze stało się obliczem Boga. Jeśli więc sztuka doskonali świat i przyczynia się do wzniesienia ludzkiego umysłu ku jego celowi ostatecznemu, pomagając mu odkryć sens jego ludzkiego życia, to chrześcijańska sztuka przedstawia i daje nam obecność Boga, który stał się człowiekiem w Chrystusie. W ten sposób ukazuje jutrzenkę wiecznej chwały; obecnej już tu, na ziemi, w naszym pielgrzymowaniu, obecność Tego, który umarł w czasie, zmartwychwstał w chwale i pozostaje pośród nas, gdyż odniósł zwycięstwo nad czasem.

o. Marie-Dominique Goutierre